{"id":20327,"date":"2025-04-28T11:16:18","date_gmt":"2025-04-28T09:16:18","guid":{"rendered":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/2025\/04\/28\/volunteer-profile-eda-caratti-2\/"},"modified":"2025-07-09T15:36:21","modified_gmt":"2025-07-09T13:36:21","slug":"vrijwilligersprofiel-eda-uraz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/2025\/04\/28\/vrijwilligersprofiel-eda-uraz\/","title":{"rendered":"Vrijwilligersprofiel: Eda Uraz"},"content":{"rendered":"
[vc_row][vc_column][vc_column_text css=”.vc_custom_1752065862692{margin-bottom: 30px !important;}”]\n

Eda Uraz is architect van opleiding en heeft via vrijwilligerswerk een nieuwe manier gevonden om weer in contact te komen met haar doel. Na jarenlang te hebben gezocht naar manieren om sociale impact te cre\u00ebren met haar projecten, besloot ze zich toe te leggen op het werken met vluchtelingenkinderen in Brussel. Via Serve the City leidt Eda creatieve activiteiten zoals \u2018Clay meets Kids\u2019, waarbij ze keramiek gebruikt om emotionele expressie te stimuleren. Vrijwilligerswerk heeft haar geleerd hoe belangrijk het is om aandachtig te luisteren en een veilige omgeving te cre\u00ebren waarin kinderen kunnen groeien. Haar vrijwilligerswerk inspireerde haar ook tot het opzetten van haar persoonlijke project, My Clay Retreat.<\/h4>\n[\/vc_column_text][vc_column_text css=”.vc_custom_1752067546641{margin-bottom: 0px !important;}”]\n

Hoe bent u ge\u00efnteresseerd geraakt in vrijwilligerswerk?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Twee jaar geleden besloot ik mijn vorige carri\u00e8re op te geven, omdat ik er geen zin meer in had. Acht en een half jaar geleden ben ik naar Belgi\u00eb verhuisd om een master in architectuur te volgen, en kort daarna ben ik gaan werken. Tijdens mijn masteropleiding en de eerste jaren van mijn carri\u00e8re wilde ik altijd een sociale dimensie aan mijn projecten toevoegen. Voor mijn scriptie ontwikkelde ik bijvoorbeeld een schoolproject voor kinderen in Nepal. Later, in het begin van mijn carri\u00e8re, werkte ik aan het ontwerp van een pleegzorgcentrum voor kinderen met gezinsproblemen. Maar na een paar jaar begon ik me niet meer verbonden te voelen met de betekenis van mijn werk, waardoor ik mijn vorige baan op een laag pitje zette.<\/p>\n

Toen begon ik me af te vragen wat ik nu moest doen: moest ik doorgaan met architectuur? Moest ik een nieuwe weg inslaan? Tijdens deze periode van bezinning voelde ik de drang om iets zinvols te doen, dus ging ik op zoek naar nieuwe mogelijkheden. Toen realiseerde ik me dat ik vrijwilligerswerk kon doen en met kinderen kon werken. Op dat moment besefte ik het nog niet helemaal, maar toen ik naar verschillende projecten keek, merkte ik dat ik me altijd aangetrokken voelde tot projecten waarbij kinderen betrokken waren. Mijn projecten waren altijd gericht op kinderen en hadden altijd een sociaal element. Uiteindelijk vond ik een project genaamd Elisabeth-Simonis Homework & Crafts en besloot ik het een kans te geven, zonder echt te weten wat ik kon verwachten. Ik ging erheen en concentreerde me op spelen en knutselen met de jongere kinderen.<\/p>\n

Vind je Serve the City leuk, heeft het ook dit in gedachten?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Wat mij naar de organisatie leidde, was de taal. Ik wilde vrijwilligerswerk doen \u2013 dat was duidelijk \u2013 om contact te maken met mensen, behulpzaam te zijn en ook om mezelf opnieuw te wortelen. Maar mijn grootste uitdaging was dat ik geen Frans kende. Ik had jarenlang Vlaams geleerd toen ik in Gent woonde, en toen ik naar Brussel verhuisde, raakte de taalbarri\u00e8re me hard. Ik moest beslissen of ik een andere taal wilde leren en in hoeverre. Ik wilde me echt richten op mogelijkheden waar Engels en Vlaams gesproken werd. Dus toen ik op zoek ging naar mogelijkheden, vond ik Serve the City, een Engelstalige organisatie, en zo ben ik hier terechtgekomen.<\/p>\n

Wat heb je geleerd van vrijwilligerswerk?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Ik denk dat ik echt heb geleerd hoe ik met mensen om moet gaan. Door vrijwilligerswerk te doen, realiseerde ik me dat mensen gezien, gehoord en begrepen willen worden. Het heeft me ook geleerd om rustiger en geduldiger te zijn en deze kinderen meer zichtbaarheid te geven. Veel van de kinderen in de kindergerelateerde projecten van Serve the City hebben te maken met uitdagingen. We zijn niet direct betrokken bij hun persoonlijke verhalen, maar je merkt het aan hun gedrag \u2013 soms zijn ze koppig of chagrijnig. Vaak hebben ze gewoon iemand nodig die naar hen luistert en hen begrijpt in die moeilijke momenten.<\/p>\n

Wat ik heb geleerd, is hoe belangrijk het is om echt te luisteren en het als een uitdaging te zien om deze kleine mensen \u2013 de mensen van de toekomst \u2013 een kans te geven. Die kleine daad kan hun kijk op dingen veranderen en zelfs hun leven vormgeven.<\/p>\n

Qu’avez-vous appris gr\u00e2ce au b\u00e9n\u00e9volat ?<\/strong><\/p>\n

E.U :<\/strong> Je pense avoir vraiment appris \u00e0 interagir avec les gens. En faisant du b\u00e9n\u00e9volat, j’ai r\u00e9alis\u00e9 que les gens veulent \u00eatre vus, entendus et compris. Cela m’a \u00e9galement appris \u00e0 \u00eatre plus calme et plus patiente, et \u00e0 donner plus de visibilit\u00e9 \u00e0 ces enfants. Beaucoup d’enfants participant aux projets li\u00e9s \u00e0 l’enfance de Serve the City sont confront\u00e9s \u00e0 des difficult\u00e9s. Nous ne sommes pas directement impliqu\u00e9s dans leurs histoires personnelles, mais cela se remarque \u00e0 leur comportement : ils sont parfois t\u00eatus ou grincheux. Souvent, ils ont simplement besoin de quelqu’un qui les \u00e9coute et les comprenne dans ces moments difficiles.<\/p>\n

J’ai appris \u00e0 quel point il est important d’\u00e9couter vraiment et de consid\u00e9rer comme un d\u00e9fi le fait de donner une chance \u00e0 ces petits \u00eatres humains, qui sont les personnes de demain. Ce petit geste peut changer leur vision des choses et m\u00eame fa\u00e7onner leur vie.<\/p>\n

Comment les ateliers de c\u00e9ramique contribuent-ils au d\u00e9veloppement des enfants ?<\/strong><\/p>\n

E.U :<\/strong> Pour moi, l’argile n’est pas seulement un moyen de donner forme, mais aussi un moyen d’exprimer des \u00e9motions. Je pense que les gens ralentissent leur rythme de vie lorsqu’ils travaillent de leurs mains, loin de l’agitation, du stress et de la comp\u00e9tition. Tout est laiss\u00e9 de c\u00f4t\u00e9 lorsque vous travaillez avec vos mains et que vous exprimez vos \u00e9motions ; vous pouvez ressentir le calme. C’est une forme de m\u00e9ditation qui m’apaise et qui est devenue ma passion. \u00c0 une certaine p\u00e9riode de ma vie, je me suis dit : \u00ab Je fa\u00e7onne mes \u00e9motions, ce qui m’aide \u00e0 trouver ma voie \u00bb.<\/p>\n

Je crois que l’argile a un fort impact lorsqu’il s’agit de travailler avec les \u00e9motions. C’est pourquoi j’ai voulu l’introduire dans l’espace et laisser les enfants en faire l’exp\u00e9rience par eux-m\u00eames. J’ai \u00e9t\u00e9 surpris de voir \u00e0 quel point certains enfants, souvent per\u00e7us comme difficiles ou avec lesquels il est difficile d’\u00e9tablir un contact, \u00e9taient incroyablement cr\u00e9atifs. Ils sont devenus calmes et concentr\u00e9s ; il y a m\u00eame eu des moments de silence complet pendant l’atelier.<\/p>\n

Hoe dragen keramiekworkshops bij aan de ontwikkeling van kinderen?<\/strong><\/p>\n

E.U.:<\/strong> Voor mij is klei niet alleen een middel om vorm te geven, maar ook een middel om emoties te uiten. Ik denk dat mensen hun levensritme vertragen wanneer ze met hun handen werken, ver weg van de drukte, stress en competitie. Alles wordt opzij gezet wanneer je met je handen werkt en je emoties uitdrukt; je kunt de rust voelen. Het is een vorm van meditatie die me kalmeert en mijn passie is geworden. Op een bepaald moment in mijn leven zei ik tegen mezelf: \u201cIk geef vorm aan mijn emoties, wat me helpt mijn weg te vinden\u201d.<\/p>\n

Ik geloof dat klei een sterke impact heeft als het gaat om het werken met emoties. Daarom wilde ik het in de ruimte introduceren en kinderen het zelf laten ervaren. Ik was verrast om te zien hoe sommige kinderen, die vaak als moeilijk worden beschouwd of waarmee het moeilijk is om contact te maken, ongelooflijk creatief waren. Ze werden rustig en geconcentreerd; er waren zelfs momenten van volledige stilte tijdens de workshop.<\/p>\n

Denkt u dat kinderen hetzelfde kunnen bereiken?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Misschien wel, misschien niet. Het is misschien niet voor iedereen de oplossing. In hun situatie, zoals het aanvragen van papieren, een legale status, het leren van een nieuwe taal, het aanpassen aan een nieuw land, een nieuwe school, nieuwe lesmethoden, blijft kunst meestal buiten beeld. Het is niet eens een optie. Dus ik denk dat door hen deze kans te geven, sommige kinderen hun eigen capaciteiten zouden kunnen gaan zien, iets zouden kunnen ontdekken dat bij hen hoort, iets dat van henzelf is.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”20034″ img_size=”full” alignment=”center” css=”.vc_custom_1745830051922{margin-top: 30px !important;margin-bottom: 5px !important;}”][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text css=”.vc_custom_1752067743195{margin-bottom: 0px !important;}”]\n

Wat zijn enkele van de grootste uitdagingen waarmee u te maken heeft gehad tijdens uw vrijwilligerswerk met kinderen, en hoe heeft u die overwonnen?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Hmm… Wat betreft de relatie met de kinderen had ik geen uitdagingen, en ook niet met de vrijwilligers. Er was \u00e9\u00e9n uitdaging die ik kan delen, en dat was de laatste kerstcadeau-uitdeling. Dat was echt een uitdaging voor mij.<\/p>\n

In de twee jaar dat ik dit project heb geleid, heb ik twee kerstuitdelingen gehad. De eerste was \u00e9\u00e9n cadeau per persoon. De tweede was een doos en het doel daarvan was om alle cadeaus aan iedereen te geven. [Deze tweede uitdeling] zorgde voor een enorm conflict toen ik de doos opende. Ik wilde de kinderen uitleggen hoe het zou gaan. Op dat moment was Frans ook een uitdaging, omdat ik dingen niet in het Frans kon uitleggen en zeggen dat \u201chet een collectief cadeau was. Het is voor jullie allemaal, en het blijft in deze kamer, en jullie gaan er elke dinsdag mee spelen\u201d. Maar dat gebeurde niet. Ze pakten wat ze konden pakken, en sommige kinderen kregen niets en begonnen te huilen. Ik denk dat ze uit situaties komen waarin ze niet veel dingen hebben die ze als hun eigendom kunnen beschouwen, en dat ze ook op een plek wonen waar ze niet echt ruimte hebben. Ze hebben niet genoeg ruimte om hun eigen spullen op te bergen, dus wilden ze zoveel mogelijk hebben. Dat was een van de uitdagingen. Er was spanning tussen de kinderen.<\/p>\n

Hoe ga je om met conflicten tussen kinderen in de groep?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Eerst haal ik ze uit elkaar, en meestal is er nog een andere vrijwilliger in de buurt, dus neem ik een van de kinderen apart. Ik ga op hun niveau zitten. Ik praat niet van bovenaf. Ik kijk ze in de ogen en vraag of ze me kunnen vertellen wat er aan de hand is. Ik probeer ze te helpen uitdrukken wat ze willen doen of zeggen, wat hen dwarszit. Ik probeer te begrijpen wat ze niet konden verwerken en wat hen van streek maakte.<\/p>\n

Normaal gesproken leg ik uit \u2013 bijvoorbeeld in het geval van het speelgoed dat voor iedereen is \u2013 dat het iets is om met iedereen te delen. Je hoeft het alleen maar uit te leggen, en soms dezelfde zin een paar keer te herhalen, omdat ze erg gefocust zijn op het probleem en op dat moment. En door ze de tijd te geven om hun emoties te begrijpen… kinderen zijn erg slim.<\/p>\n

Zijn er verhalen die u zelf hebt meegemaakt of die u door een begunstigde zijn verteld en die u nog steeds bijblijven?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Er was een kind…<\/p>\n

Normaal gesproken kan ik gemakkelijk een emotionele band met kinderen opbouwen. We raken aan elkaar gewend en ik word erg geraakt door het feit dat ik hun glimlach zie als ik het centrum binnenkom. Ze glimlachen met hun ogen. Ze zijn gelukkig, en dat maakt mij ook heel gelukkig.<\/p>\n

Maar twee jaar geleden was er een kind… Ze was heel verlegen en zei geen woord. Ze hadden in Syri\u00eb gewoond en daarna een tijdje in Turkije doorgebracht. Haar broer sprak Turks, maar zij niet. Ze sprak ook geen Frans, zelfs geen Syrisch. Ze zei helemaal niets.<\/p>\n

Eerst dacht ik dat ze misschien niet kon praten. Ze wees alleen maar naar dingen, liet een papiertje of een kleur zien, en we probeerden te communiceren met mimiek en gebaren. Elke week gaf ik haar wat extra aandacht, en toen, een paar weken later, fluisterde ze iets in mijn oor… Ik kan dat moment niet vergeten (glimlacht). Ik was zo verrast. Ze praatte.<\/p>\n

Ik denk dat ze gewoon een veilige plek nodig had om te kunnen praten \u2013 een comfortabele, veilige ruimte. Die dag wilde ze gewoon de kleur oranje, dus zei ze: \u201coranje\u201d. Het waren nooit volledige zinnen, altijd losse woorden.<\/p>\n

Maar ik zal nooit vergeten dat ze kon praten, en dat ze alleen maar behoefte had aan een veilig gevoel. Ik denk dat dat gebeurde omdat ik haar zag en haar de ruimte gaf die ze nodig had om zich te uiten.<\/p>\n

Wat motiveert je om vrijwilligerswerk te blijven doen?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> De kinderen. Ja, de kinderen daar! Als ik deel uitmaak van dit project, vind ik het heel leuk om daarheen te gaan en met hen bezig te zijn, gewoon schilderen of knutselen. Kinderen… ze zijn zo eerlijk. Je kunt al hun emoties op hun gezicht aflezen. Kinderen zijn puur. Ze doen zich niet anders voor, ze liegen niet, ze zetten geen ander gezicht op. Als je over straat loopt, naar een bar gaat of op kantoor werkt, draagt iedereen een masker. Je ziet niet echt de emoties van mensen. Maar bij kinderen zie je meteen wat er in hen omgaat.<\/p>\n

En het feit dat er mensen zijn die daarheen gaan, al is het maar voor twee uur, gewoon om tijd met hen door te brengen, je ziet echt hoeveel dat voor hen betekent. Je ziet het aan hun glimlach, aan hoe hun hele uitstraling verandert. En ik denk dat dat onbetaalbaar is.<\/p>\n

Welke positieve voordelen heb je in je leven gezien sinds je bent begonnen met vrijwilligerswerk?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Voor mezelf heb ik gemerkt dat als ik een heel stressvolle dag heb gehad, ik alles vergeet zodra ik daar ben. Het leert me om rustiger te zijn. Ik heb ook weer contact gemaakt met mijn innerlijke kind. Ik ben gaan luisteren naar dat kleine meisje in mij en naar wat zij wilde. Ze was een beetje vergeten. En toen heb ik samen met de kinderen mijn eigen speeltuin gebouwd, My Clay Retreat. Ze hebben me geholpen een nieuwe weg in te slaan.<\/p>\n

Welke invloed heeft vrijwilligerswerk volgens u op de kinderen die u helpt? Hoe be\u00efnvloedt uw aanwezigheid hen?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Ik denk dat het niet alleen om mij gaat, maar om een collectieve inspanning. Sommige vrijwilligers komen regelmatig, en dat is heel belangrijk voor de kinderen. Als ze ons zien, herinnert dat hen eraan dat dit iets vaststaands is, iets dat steeds weer gebeurt. Ik denk dat dit hun veilige speelplek wordt.<\/p>\n

We brengen geen grote veranderingen teweeg. We geven gewoon twee uur per week aan de kinderen, maar ik geloof dat ze herinneringen verzamelen. Ik heb geen idee hoe de rest van hun week eruitziet of hoe het leven boven in het centrum is, maar we proberen in ieder geval, binnen onze mogelijkheden, te ondersteunen wat ze willen cre\u00ebren, knutselen, ontdekken en uiten.<\/p>\n

We proberen een ruimte te bieden die veilig aanvoelt en waar hun wensen ertoe doen. Ik denk dat wanneer ze het centrum verlaten, dit een betekenisvol deel van hun leven zal zijn. Misschien niet goed in de conventionele zin vanwege alle moeilijkheden, maar in ieder geval gevuld met goede herinneringen aan gezien en gehoord worden.<\/p>\n

Welk advies zou u geven aan iemand die voor het eerst vrijwilligerswerk met kinderen overweegt?<\/strong><\/p>\n

E.U:<\/strong> Afgezien van de basisregels over hoe je je in de buurt van kinderen moet gedragen, zijn er geen regels als het om spelletjes gaat. Wees gewoon jezelf, wees speels en probeer te communiceren. Ik geloof echt dat taal niet de enige manier is om contact te maken; er is ook emotie. Sommige kinderen spreken alleen Frans, dus ik heb mijn eigen manier gevonden om met hen te communiceren.<\/p>\n

Het beste advies dat ik kan geven is om te luisteren en te observeren, om aandacht te schenken aan wat ze willen en hoe ze dat uitdrukken. Wees behulpzaam.<\/p>\n

Er zijn geen regels voor creativiteit en we hebben geen specifieke taken. Dat kan een uitdaging zijn voor sommige vrijwilligers die de voorkeur geven aan duidelijke instructies. Maar anderen komen en vinden echt hun eigen manier. Het hangt ook sterk af van hoe comfortabel ze zich voelen in de omgang met jongere mensen.<\/p>\n[\/vc_column_text][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column][vc_single_image image=”20041″ img_size=”full” alignment=”center” css=”.vc_custom_1745831634277{margin-top: 30px !important;margin-bottom: 5px !important;}”][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column][\/vc_column][\/vc_row]\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Maak kennis met Edda, de projectleider van de Simonis Homework Club achter \u201cClay meets Kids\u201d.<\/p>\n","protected":false},"author":619,"featured_media":20032,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_crdt_document":"","footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[108],"tags":[],"class_list":["post-20327","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-geen-onderdeel-van-een-categorie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20327","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/619"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20327"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20327\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20332,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20327\/revisions\/20332"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20032"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20327"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20327"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.servethecity.brussels\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20327"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}